Gisteren al weer de 4e NCK training gehad. Het lijkt elk jaar wel beter te gaan en het niveau is over de breedte genomen ook zeker gestegen. Door goed te communiceren en duidelijkheid te scheppen in centrale trainingsmomenten zal er op 3 oktober een TH ploeg aan de start staan, wat zich met recht een ploeg mag noemen.
Met Jentse als ploegleider erachter voor de nodige tips en voor de veiligheid konden we om 14:00 wegrijden bij de sporthal in Hoogezand. De wind stond gunstig in het begin waardoor het tempo al snel tegen de 45 per uur ligt. Het plan was om rustig aan te beginnen en daarna steeds verder te versnellen. Dit plan leek al snel overboord gegooid.... Na 10 minuten mooi draaien draaiden we tegen de wind in en zakte het tempo naar de 42-43 per uur. Door het late opstaan zat mijn rug nog helemaal vast en ook het bammetje wat ik net had weggewerkt gaf blijk van zijn ongenoegen om genuttigd te zijn. Ik zag gelijk al flink af, en dan niet op de goede manier.
Na de 1e pauze, waarin ik mijn rug kon loswerken en mijn buik tot rust kon laten komen, ging het weer met gezwinde spoed schuin voor de wind. Wederom lag het tempo hoog, maar deze keer was het makkelijker volgen zonder de fysieke ongemakken. Mijn benen werden beter naarmate de kilometers vorderden. Met enkel nog de terugweg te gaan draaide de wind pal tegen. Hierop werd besloten een dubbele waaier te vormen en al draaiend het tempo hoog te houden. Op zich wel goed om dit eens te oefenen, want het verschil tussen sterke en minder sterke renners werd snel duidelijk. Zeker wanneer een sterke renner zich wil laten gelden en een langere kopbeurt doet wordt de groep weer op een lint getrokken, of zit de persoon erachter al veel te lang in de wind om hierna een matige overname te doen volgen.
In de 2e pauze werd dit dan ook geëvalueerd en hierna liep het allemaal een stuk beter. Het ging vanaf deze pauze in één streep door naar de finish en het tempo werd stukje bij beetje opgevoerd. Dit had al snel tot gevolg dat Fabian gelost werd en Lennaert regelmatig een beurt over moest slaan. Mijn hartslag kwam tegen het omslagpunt te liggen en de beentjes begonnen goed te voelen. De snelheidsremmers in de laatste 10 km werden deze keer beter genomen en er werd nog steeds goed rondgedraaid. Met nog enkele honderden meters te gaan geef ik er nog even een snok aan, om daarna rustig uit te bollen richting de auto.
Met nog 2 weken te gaan begint de ploeg zijn definitieve vorm al aan te nemen. 5 van de 6 namen zijn behoorlijk zeker en we hebben nog 3 man voor de laatste plaats. Deze zijn allen zo aan elkaar gewaagd dat wie er ook zal rijden, dit de prestatie niet zal verbeteren of verminderen.
Dinsdag wederom een keer naar het parcours en dan de knoop maar doorhakken over de 6e man.