Na regen komt zonnenschijn is het gezegde. Zo ook na de moesson waar ik mij de afgelopen maanden in heb bevonden. Nog steeds niet helemaal opgedroogd, maar wel genietend van de zon kon de focus weer een beetje op het fietsen worden gericht. En het werd tijd ook, want met het steeds langer worden van de dagen (het bruikbare deel er van in ieder geval) begint het bij iedereen weer te kriebelen. Het E woord komt op de diverse fora weer ter sprake en ook de koersen op Corpus den hoorn worden weer onder de aandacht gebracht.

Net zoals alle andere renners heb ook ik niks gedaan afgelopen winter. Met dien verschille dat door priveomstandigheden bij mij de zin om te fietsen echt ver beneden nul was. Zo heb ik in tegenstelling tot voorgaande jaren, met uitzondering van de eerste cross in Veendam, een zeer matig crossseizoen gereden. In de ICW Assen heb ik  nog een startje gemaakt, maar was na 1,5 ronde al leeg, opgebrand en ziekjes.

Die dag heb ik besloten het crossen maar te laten voor wat het was en de focus op het wegseizoen te leggen. Voor het eerst heb ik toen op zondagen de trainingen weer opgepakt en braaf mij kilometers gemaakt. Tot mijn verbazing wist ik deze trainingen goed te verteren en mijn mederenners wonderwel goed te kunnen volgen. Het moet dan altijd nog maar blijken hoe de benen zich in de koers verhouden, maar die test heb ik afgelopen week ook prima doorstaan.

Zondag 6 februari was de eerste keer Ekehaar weer. Als een stel jonge veulens werd met het startschot de meute losgelaten. Windkracht 5-6 deed het veld steeds weer uiteen spatten op de stukken waar het op de kant kwam om daarna weer samen te troepen bij de stukken tegenwind. Na enkele ronden was er bij de meeste renners het beste al wel af en werden de gaten niet meer overbrugbaar in de stukken tegen de wind in. Gelukkig heb ik de eerste slag overleeft en kon zo mee in de tweede groep. Met Jan, Alan en Marcel in de kopgroep was de opzet geslaagd en kon ik zelf mooi meedraaien in de groep er achter. Met nog een sprintje op het laatst toch een nette 5e plaats.

Donderdag 10 februari werd er ook afgetrapt op Corpus den Hoorn. Een kleine 30 man aan de start en slecht, bar slecht weer. Door de regen en de kou beslaat mijn bril constant en zie ik vrijwel niks. Een poging om zonder bril te rijden duurt slechts 3 seconde, want een plens water met zand doen mij snel de bril weer opzetten. Er wordt hard doorgereden, maar breken doet het niet. Ook de tussensprint, die ik zelf weet te pakken, doet de groep niet breken. De elite renners testen zich nog even in de ronden voor het eind, maar uiteindelijk loopt ook dit uit op een sprint. Met de bedoeling deze aan te trekken voor iemand anders rij ik hard door richting finish, maar tot mijn verbazing komt er niemand meer overheen. twee zakken drop verdient op een avond. Ik heb wel eens mindere dagen.

Al met al valt het dus hartstikke mee hoe ik de winter heb verteerd. Ondanks alle tegenslag toch op sportief gebied niet veel ingeleverd en weer een toekomst in het vooruitzicht. Er komen vast nog meer mooie ritten, want de moraal is weer aanwezig.