De omloop van Kleine Hein staat te boek als een van de grote klassiekers voor amateurs. Wekenlang werd er al uitgekeken naar deze wedstrijd, niet alleen door Team Hekman maar door welhaast heel amateurfietsend noord Nederland en ver daarbuiten. Maar liefst 169 man stonden op de startlijst met daarbij een flink aantal kleppers.

Na een voorspoedige heenreis samen met Tom stokte het tempo in Emmen wat. Een flinke rij voor de nummeruitgave en waar waren de kleedkamers. Na het in ontvangst nemen van de nummers en kaderplaatjes en het op mysterieuze wijze kwijtraken van 20 euro besloten we om dan maar om te kleden in de auto. Tot op het bot verkleumd stond ik even later in snelpak en met een laagje olie op de benen te "popelen" om te starten.

Vergezeld door bijna al mijn Hekman ploeggenoten beginnen we de koers met de neutralisatie. Met ware doodsverachting storten sommige renners zich in en om het peloton om maar zo ver mogelijk van voren te zitten. Als de koers dan vrijgegeven wordt op de randweg van Emmen is het helemaal koers en drummen om de beste plekken. Ik probeer mee te rijden, maar in het gedrang laat ik mij wegduwen naar plek 70 - 80. Wat een drama is dit.

Bij het opdraaien van de eerste smalle wegen wordt er vooraan flink op het gaspedaal gedrukt waardoor het gehele peloton kraakt in al zijn voegen. Sommige houden, anderen breken. De meeste van ons zitten voorin en ook Alan en ik vinden samen met Steven Sloof op de macht ook de aansluiting in het eerste pelotonnetje van ongeveer 30 man.

Er wordt flink gekwakt en bij een eerste valpartij is Jan Hekman helaas een van de slachtoffers. Met een aantal gebroken spaken moet hij wachten op een nieuw wiel en kan daarna zijn weg vervolgen. Vanuit de Tandje Hoger wagen wordt getwitterd dat zij nog nooit iemand zulke harde bochten hebben zien nemen. Jan sluit dan later ook weer aan in de eerste groep.

Als de rook opgetrokken is en er geinventarriseerd wordt wat de schade is blijken de geslagen gaten niet voor een definitieve schifting te hebben gezorgt. Na 30 kilometer is het hele peloton, met uitzondering van een enkeling, weer compleet.

Hierna volgen, door een gebrek aan wind, een flink aantal "laffe" kilometers. In het peloton is het goed toeven terwijl de mannen op kop er toch echt flink tegenaan gaan. Alan is veelvuldig in de aanval en ook Taeke en Tom laten zich niet onbetuigd. Ook Tim laat zien helemaal op de goede weg te zitten en nog steeds over een grote portie pelotonskills te beschikken. Jan van der Velde en ikzelf ontberen deze skills en laten ons zich menig maal wegdrukken waardoor een plekje achter de vuurlinie het meest prettig rijden is. Op stukken met meer ruimte probeer ik steeds wel naar voren te rijden, maar door of te vroeg of te laat mijn wiel weer in de waaier te drukken beland ik keer op keer weer achter de draaiende meute.

Ook de limietweg, een kilometerslange klinkerweg, zorgt door de wind op kop niet voor een kopgroep. De tweede groeneweg zorgt voor meer opschudding, maar ook hier blijft alles compleet. De tweede keer limietweg verloopt als de eerste, ware het niet dat er halverwege de groep een flinke valpartij is waar ik samen met Jan van der Velde achter zit. Ik rijdt daarna een verwilderd kijken Jan voorbij en geef aan dat het wel goed komt. Op de grote plaat en met een aantal renners in mijn zog wordt het gat gedicht en kunnen we weer verder met de koers. Door deze inspanning wordt ik wakker geschud en rijdt hierop in een ruk door naar de kop van de koers. Precies op tijd, want de finale is dan in zicht. Marcel heeft minder geluk er knalt op dat moment een spaak uit zijn achterwiel, maar ook hij weet met een mooie inspanning weer terug te komen, vlak voor de finale aanvangt.

Enkele kleine kopgroepjes proberen weg te rijden, maar slagen hier niet in door een nog groot aantal frisse renners. Team Hekman zit op dat moment met al zijn renners voorin en heeft zo bij elke aanval minimaal 1 renner mee of rijden samen het gat weer dicht. Bij het opdraaien van de laatste keer Groeneweg is er een kopgroep van 3 man vooruit met daarbij onder andere Rob Bonting van Cyclesport Groningen en Eddy Reinering van de Zwaluwen uit Almelo. Als ook deze kopgroep is geneutralisseerd volgen nog een aantal speldenprikken, allen zonder het gewenste resultaat.

Met nog 7 kilometer te gaan, krijg ik van Tim een duwtje en sprint weg. Achter mij gaat de koers op slot en loopt de voorsprong snel op naar ongeveer 15 seconde. Kut denk ik nog, wat nu? Wat voel ik me kansloos daar op die klote klinkers en met de wind op mijn neus. Ik hoop nog dat er wat renners komen aansluiten, maar een blik achterom leert mij dat het toch echt alleen moet gebeuren. Van links naar rechts rijdt ik over de klikkers op zoek naar stukken die goed te bereiden zijn. Helaas ligt er geen steen recht en is het dokkeren op de grote versnelling om tempo te houden.

Als ik nu maar het eind haal, dan kan op het asfalt het tempo omhoog en heb ik misschien een kans houdt ik mezelf voor. Zodra ik op het asfalt kom tik ik er een paar tandjes bij en weet het tempo weer op te krikken tot een kilometer of 44-45. Ik krijg van de jury door dat mijn voorsprong van 20 seconde oploopt naar 26 seconde. Rechts van de weg zie ik de kilometerbordjes aftellen. Nog steeds geloof ik niet in een goede afloop, maar probeer in ieder geval te genieten van het feit dat ik hier toch mooi even op kop rijdt. Ik zwaai nog even naar een stel dames van WV Drachten en zet nog een tandje bij. Het gat blijft toch wel groot merk ik op.

Ineens zie ik de ingang van de wielerbaan. De jury komt naast mij rijden en schreeuwt "nog 1600 meter en 20 seconde voorsprong, zet hem op". Ik neem de bocht de wielerbaan op en kan in de verste verte nog geen peloton ontwaren. Het bordje laatste kilometer doemt op en mijn hoofd slaat op hol. Ik ga het halen!!!! De laatste bult schakel ik nog een tandje terug om het ritme hoog te houden en daarna zet ik aan voor de laatste 500 meter. Ik vraag nog eens aan de jury "is dit de finish"? Zij steken hun duim op en ik gooi uitzinnig van vreugde mijn handen in de lucht. Wat een droom wordt werkelijkheid. Nog steeds vol ongeloof sla ik op mijn stuur van vreugde en wacht op mijn ploeggenoten.

In de pelotonsprint erachter heeft Tom de sprinters Hekman en Oppewal zo goed mogelijk in stelling gebracht. Zij moeten het echter afleggen tegen de nog iets frissere mannen Marthijs Wegdam en Wilbert Broekhuizen. Taeke legt beslag op plaats 5 en Jan pakt met een 8e plaats ook een nette top 10 klassering.

Na de finish volgt dan de ontlanding. Iedereen is ontzettend blij met mijn succes en het succes van de ploeg. Zelfs bij Alan en Marcel overheerst de euforie, al hadden zij persoonlijk ook hun stempel nog wat meer op deze koers willen drukken.