Maandagmiddag, lekker vrij en dus op naar de waterkant. Ajiringer-z mee, tasje met kunstaas mee en ik ben klaar om te gaan. Helaas ben ik de enige die vrij is en moet ik er alleen op uit.

De eerste stek levert naast wat kleine tikjes niets op. Net als Jouke belt en ik met m'n hengel onder de arm geklemt sta krijg ik een goede aanbeet. Uiteraard mis ik deze en ik besluit te verkassen.

Als ik enkele worpen bij de museumbrug heb gemaakt komt Jouke poolshoogte nemen en even een praatje maken. Niet veel later pak ik een klein snoekbaarsje onder de brug vandaan, waarop het Jouke het stokje overneemt.

Wanneer je midden in de stad staat te vissen krijg je vaak een hoop vragen, zo ook vandaag. Meerdere mensen hebben ons al naar de vangsten gevraagd als er wederom iemand vraagt hoe het ervoor staat. Beide antwoorden dat het niet denderend is. "Jullie houden wel van vissen, hè?" vraagt de man. Beide bevestigen dat. De loopt intussen verder om ons daarna van achteren te benaderen. Nogmaals de vraag " jullie houden echt van vissen, hè"? Ik zie de man zijn boodschappen tas wegzetten terwijl hij achter ons op traptrede gaat zitten. In een fractie van een seconde zie ik de man omhoog komen en voel ik een harde duw in mijn rug. Zowel Jouke als ik verliezen ons evenwicht en vallen het kanaal in. Terwijl ik door de lucht vlieg denk ik nog "fuck dit kan niet waar zijn" en "kut m'n telefoon". Jouke kan bij zijn tewaterlating wonderwel het hoofd boven water houden, maar ik ga helaas helemaal kopje onder.

Zo snel als we kunnen proberen we weer op de kant te klauteren, maar wat van bovenaf een klein stukje lijkt is van onderaf toch een heel eind. Hoe ik het gedaan heb weet ik niet meer, maar vrij snel ben ik er toch uit. Ik zie Jouke spartelen en zie dat hij het ook wel redt.

De man heeft inmiddels zijn tas weer gepakt en is er te voet weer vandoor gegaan. Gelukkig heeft hij het atletisch vermogen van een dronken ringstaartmaki en al snel loop ik hem achterop terwijl het water centimetershoog in mijn schoenen staan.

Hij heeft inmiddels door dat hij gevolgd wordt en begint een scheldkannonade op mij af te vuren. Ik weet een telefoon van een omstander te bemachtigen en bel 112. "Wilt u politie, ambulance of brandweer?" "Doe de politie maar" zeg ik, want het water zijn we toch al uit. Terwijl ik de politie op de hoogte breng van de situatie blijf ik de man zo goed en zo kwaad als het kan volgen. Loopt hij door dan loop ik mee. Rent (lees waggelen) hij terug om me af te schrikken, dan doe ik een paar passen terug. Jouke heeft zich inmiddels ook bij me gevoegd en hij heeft gelukkig mijn hengel nog weten te redden.

Enkele minuten na het incident komt de politie al om de hoek scheuren. Gelukkig hebben ze gelijk hun eindbaas ingezet want met zijn stevige postuur, kale kop en woeste uiterlijk weet hij de dader zoveel gezag in te boezemen dat deze heel snel in de handboeien zit.

Al met al kunnen we er vrij snel al hartelijk om lachen. Wat weer een avontuur. Helaas zijn wel onze beide telefoons gesneuveld en ook zijn bij ons beide de kledingstukken smerig en nat geworden. Ook het boek wat Jouke als cadeau voor zijn vriendin had gekocht en zijn agenda hebben de nodige waterschade opgelopen.

Je maakt wat mee als streetfisher. Hopenlijk kunnen we snel dit verhaal overtreffen met de vangst van een monstervis o.i.d.

Streetfishing, jong, cool en hip!!!